Nöbetçi Eczaneler
Kıbrıs meselesini yalnızca Türkiye ile Yunanistan arasındaki tarihî bir anlaşmazlık veya Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ile yürütülen diplomatik görüşmeler olarak değerlendirmek, meselenin en önemli tarafını gözden kaçırmak olur. Çünkü Kıbrıs’ın geleceği konuşulurken Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin varlığı, siyasi iradesi ve geleceğe ilişkin beklentileri hiçbir şekilde ikinci plana itilemez.
KKTC, yalnızca Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki stratejik konumunun bir parçası değildir. Kendi halkı, kurumları, yönetimi ve siyasi iradesi bulunan bir yapıdır. Bu nedenle Kıbrıs Türk halkının geleceği hakkında yapılacak her değerlendirmede onun iradesinin esas alınması gerekir.
Bugün uluslararası diplomaside Kıbrıs meselesi yeniden hareketleniyor. Birleşmiş Milletler çatısı altında yürütülen temaslar, taraflar arasında yeni bir diyalog zemini oluşturulmasına yönelik girişimler ve bölgesel gelişmeler, adanın geleceğini yeniden gündeme taşıyor.
Ancak burada çok önemli bir ayrıntı var: Görüşmelerin yeniden başlaması, tarafların aynı siyasi çözüm modelini kabul ettiği anlamına gelmiyor.
Türkiye ve KKTC, egemen eşitlik ve eşit uluslararası statü temelinde iki devletli çözüm yaklaşımını savunuyor. Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği ise iki toplumlu, iki kesimli federasyon çerçevesindeki çözüm yaklaşımını desteklemeyi sürdürüyor.
İşte müzakere masasının en önemli düğümü burada bulunuyor.
Yıllardır devam eden görüşmelerde yalnızca yönetimin nasıl paylaşılacağı değil, güvenlik, garantörlük, mülkiyet, doğal kaynaklar ve siyasi eşitlik gibi konular da çözüme kavuşturulamadı.
Peki, bugün değişen nedir?
Değişen en önemli unsurlardan biri, Doğu Akdeniz’in artık yalnızca siyasi anlaşmazlıkların değil, enerji ve güvenlik hesaplarının da merkezine yerleşmesidir.
Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’nin Avrupa Birliği üyeliği, Yunanistan ve İsrail ile geliştirdiği ilişkiler, savunma iş birlikleri ve enerji projeleri adadaki güç dengesini etkiliyor. Buna karşılık Türkiye’nin KKTC ile geliştirdiği ekonomik, enerji ve altyapı projeleri de yeni bir bölgesel denklem oluşturuyor.
Türkiye’den KKTC’ye uzanması planlanan deniz altı doğal gaz hattı bu bakımdan dikkat çekici bir gelişmedir. Enerji Bakanı Alparslan Bayraktar’ın 6 Kasım 2026 tarihli açıklamasında, hattın gelecekte adanın tamamının elektrik ihtiyacına katkı sağlayabilecek şekilde değerlendirilebileceği ifade edildi.
Bu gelişme bize önemli bir gerçeği hatırlatıyor: Kıbrıs’ın geleceği, enerji kaynaklarının ve ekonomik imkânların kimlerin kontrolünde olacağı sorusundan bağımsız düşünülemez.
Türkiye’nin garantör ülke olarak sorumluluğu da bu noktada önem kazanıyor. Ancak KKTC’nin geleceğini yalnızca Türkiye’nin diplomatik ve askerî desteği üzerinden değerlendirmek yeterli değildir. Kuzey Kıbrıs’ın kendi ekonomik kapasitesini geliştirmesi, üretimini artırması, eğitim ve turizm alanlarında uluslararası rekabet gücünü yükseltmesi ve kurumsal yapısını güçlendirmesi de gerekmektedir.
Çünkü siyasi varlığın sürdürülebilirliği, ekonomik ve toplumsal dayanıklılıkla doğrudan bağlantılıdır.
Bir başka önemli konu ise uluslararası izolasyonlardır. Kıbrıs Türk halkının doğrudan temas, ticaret, ulaşım ve uluslararası ekonomik ilişkiler konusundaki imkânlarının genişletilmesi, bölgesel istikrar açısından da önem taşımaktadır.
Burada Türkiye’nin diplomatik çabalarını yalnızca tanınma çağrılarıyla sınırlamaması; Türk Devletleri Teşkilatı başta olmak üzere uluslararası platformlarda KKTC’nin görünürlüğünü artırmaya yönelik girişimlerini sürdürmesi önemlidir.
Önümüzdeki dönemde Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ile Türkiye arasındaki ilişkiler, yalnızca diplomatik açıklamalar üzerinden değil, adanın siyasi statüsü, enerji kaynakları ve Doğu Akdeniz’deki güvenlik yapılanmaları üzerinden şekillenecektir.
Türkiye’nin önünde iki önemli sorumluluk bulunmaktadır: Birincisi, Kıbrıs Türk halkının güvenliğini, siyasi iradesini ve haklarını korumak. İkincisi ise bölgedeki bütün gelişmeleri uluslararası hukuk ve diplomasi zemininde takip ederek yeni iş birliği imkânları oluşturmak.
Rum Yönetimi’nin Avrupa Birliği üyeliği üzerinden elde ettiği avantajların, adadaki diğer toplumun siyasi iradesini görmezden gelmek için kullanılmaması gerekir.
Kıbrıs’ta kalıcı bir gelecek, bir tarafın diğerine üstünlük kurmasıyla değil, adada yaşayan toplumların güvenliğinin, siyasi iradesinin ve haklarının dikkate alınmasıyla mümkün olabilir.
Unutulmamalıdır ki Kıbrıs yalnızca geçmişin bir mirası değil, gelecek kuşaklara bırakılacak stratejik bir sorumluluktur.
Kıbrıs’ın geleceği hakkında karar verilirken Kıbrıs Türk halkının iradesi yok sayılamaz. Çünkü bir halkın geleceği, kendisi adına başkalarının karar verdiği bir masada değil, eşit söz hakkına sahip olduğu bir zeminde şekillenmelidir.
Adnan Fişenk
Gazeteci-Yazar
Parlamento Muhabiri
YORUMLAR