AYNI TOPRAĞIN İKİ BAHARI

Bir ağacın dalları farklı yönlere uzanabilir.

Biri doğuya, biri batıya…

Biri güneşe, diğeri rüzgâra bakabilir.

Ama kökleri aynı toprakta ise o ağacı birbirinden koparmak kolay değildir.

Türkiye ile Azerbaycan ilişkisini de böyle görüyorum.

İki ayrı devlet…

İki ayrı başkent…

Ama ortak bir tarih, ortak bir kültür ve birbirine bağlı iki millet.

Bugünlerde bazı siyasi ve diplomatik gelişmeler üzerinden bu kardeşliğin tartışmaya açıldığını görüyoruz.

Oysa doğa bize çok önemli bir ders verir:

Kökü güçlü olan ağaç, rüzgârdan korkmaz.

Türkiye ile Azerbaycan’ın ilişkilerinin kökleri de güçlüdür.

Çanakkale’nin acısı Bakü’de hissedilmiştir.

Bakü’nün sevinci Ankara’da karşılık bulmuştur.

Depremde, savaşta, zor zamanda iki ülke insanının birbirine uzattığı eller, bu kardeşliğin en gerçek göstergeleridir.

Bugün bir diplomatik tercih üzerinden tartışabiliriz.

Ama bu tartışmayı iki milletin arasına düşmanlık olarak taşımamalıyız.

Çünkü ağaçların dalları arasında rüzgâr dolaşabilir.

Fakat kökler birbirine tutunmaya devam eder.

Türkiye ile Azerbaycan da böyle olmalıdır.

Farklı düşünceler olabilir.

Farklı diplomatik yöntemler olabilir.

Farklı devlet politikaları olabilir.

Ama ortak köklerimizi unutmamalıyız.

“Bir millet, iki devlet” anlayışının gücü de zaten buradadır.

İki devlet kendi kararlarını alırken, iki millet birbirinin varlığını ve geleceğini önemsemeye devam eder.

Bugün bize düşen, kardeşlik ağacının dallarını kırmak değil, köklerini daha derine taşımaktır.

Çünkü güçlü kökler, güçlü yarınlar demektir.

Ve Türkiye ile Azerbaycan’ın geleceği, bu kardeşlik ağacının gölgesinde daha güvenli olacaktır.