Amerika Birleşik Devletleri’nde sandıktan çıkan sonuç, yalnızca bir siyasi partinin diğerine karşı kazandığı seçim başarısı olarak okunmamalıdır. 3 Kasım 2026 ara seçimlerinde Demokratların hem Senatoda hem de Temsilciler Meclisinde çoğunluğu kazanması, yeni Kongre döneminde Başkan Donald Trump’ın önündeki siyasi zeminin önemli ölçüde değişeceğini gösteriyor.
Bu sonuç, Amerikan seçmeninin yalnızca iktidar partisine yönelik değerlendirmesini değil, aynı zamanda ülkenin nasıl yönetilmesi gerektiğine ilişkin beklentilerini de ortaya koyuyor.
Kongrenin dış politikadaki ağırlığı
Ancak burada önemli bir ayrıntıyı gözden kaçırmamak gerekiyor: Amerika’da dış politika yetkisi bütünüyle Kongreye ait değildir. Başkan, diplomasi ve askerî kararlar konusunda geniş yetkilere sahiptir. Buna karşılık Kongre; bütçe, silah satışları, yaptırımlar, atamalar ve denetim mekanizmaları üzerinden başkanın hareket alanını ciddi biçimde etkileyebilir.
İşte Türkiye açısından asıl mesele de tam burada başlıyor.
Ankara ile Washington arasındaki ilişkiler hiçbir zaman yalnızca iki liderin kişisel yakınlığı üzerinden açıklanabilecek kadar basit olmadı. NATO üyeliği, Suriye, Irak, terörle mücadele, savunma sanayisi, Rusya ile ilişkiler ve Doğu Akdeniz gibi başlıklar, iki ülkenin ortaklık alanlarını ve anlaşmazlıklarını belirlemeye devam ediyor.
Yeni Kongrede çoğunluğun el değiştirmesiyle birlikte Türkiye dosyasının Amerikan siyasetinde daha fazla tartışmaya açılması beklenebilir. Özellikle savunma sanayisi alanında F-35 programı, S-400 meselesi ve CAATSA yaptırımları yeniden önemli gündem maddeleri olacaktır.
Fakat Türkiye’nin önünde yalnızca sorunlar bulunmuyor. Avrupa ile Orta Doğu arasında yer alan, Karadeniz’den Akdeniz’e uzanan stratejik konumu, NATO içindeki ağırlığı ve gelişen savunma sanayisi Türkiye’yi Washington açısından vazgeçilmesi kolay olmayan bir ortak hâline getiriyor.
Ankara için kurumsal diplomasi
Burada Ankara’nın yapması gereken, Amerikan siyasetindeki değişimi bir tarafın zaferi veya diğer tarafın yenilgisi üzerinden değerlendirmekten kaçınmaktır. Cumhuriyetçilerle de Demokratlarla da kurumsal, kalıcı ve karşılıklı çıkarlara dayalı ilişkiler geliştirilmelidir.
Çünkü Amerika’da başkanlar değişir, Kongre çoğunlukları değişir, siyasi öncelikler değişir. Fakat Türkiye’nin coğrafyası değişmez. Güvenlik ihtiyaçları, enerji koridorları ve bölgesel sorumlulukları da bir seçim sonucuyla ortadan kalkmaz.
Önümüzdeki dönemde Washington’ın Ankara’ya yaklaşımında daha fazla Kongre denetimi, daha yoğun siyasi tartışma ve bazı konularda daha zor müzakere süreçleri görebiliriz.
Türkiye’nin bu dönemdeki en büyük avantajı, kendi stratejik değerinin farkında olarak hareket etmesidir. Ne Amerikan yönetiminin siyasi hesaplarına bağımlı bir politika ne de geçici gerilimleri kalıcı kopuşa dönüştüren bir yaklaşım ülkemizin yararına olacaktır.
Unutulmamalıdır ki uluslararası siyasette dostluklar önemlidir ama devletlerin geleceğini belirleyen asıl unsur, karşılıklı çıkarların ve güvenin sürdürülebilir biçimde korunmasıdır.
Washington’daki değişim Türkiye için bir tehdit olmak zorunda değildir. Doğru okunursa yeni diplomatik imkânların kapısını da aralayabilir.
Türkiye’nin ihtiyacı, değişen Amerikan siyasetinin peşinden gitmek değil; değişen dengeler içerisinde kendi yolunu belirleyebilen güçlü bir devlet aklıdır.
Adnan H. Fişenk
Gazeteci · Yazar




























YORUMLAR