Bir insanın evi, yalnızca başını soktuğu dört duvardan ibaret değildir. O evde çocukluğunun izleri, ailesinin hatıraları, sofrasının bereketi ve geleceğe ilişkin hayalleri vardır. Bir insanın toprağı da yalnızca tapuda yazılı bir mülk değildir; geçim kaynağı, aidiyet duygusu ve kuşaklar arasında kurulan bağdır.
Filistin meselesinin en derin yaralarından biri, insanların yaşadıkları topraklarla kurdukları bağın giderek zayıflatılmasıdır.
Gazze’de yıkılan evler, zarar gören tarım arazileri ve defalarca yerinden edilmek zorunda kalan aileler, bu meselenin insani boyutunu gözler önüne seriyor. İşgal altındaki Batı Şeria’da ise yerleşim faaliyetleri, Filistinlilerin topraklarına erişimi ve yerleşimcilerin saldırıları, günlük hayatın güvenliğini ve ekonomik geleceğini tehdit ediyor.
Bir çiftçinin kendi zeytinliğine gidememesi, bir ailenin evine dönme imkânını kaybetmesi veya bir köyün çevresindeki arazilerden koparılması, yalnızca ekonomik bir kayıp değildir. Bunlar, insanların yaşam düzenini ve gelecek kuşaklara bırakacağı mirası da etkiler.
Uluslararası hukuk, işgal altındaki toprakların statüsünü ve işgalci gücün yükümlülüklerini açık biçimde ele alır. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 2334 sayılı kararı, işgal altındaki Filistin topraklarında yerleşim faaliyetlerinin hukuki geçerliliğinin bulunmadığını vurgular. Uluslararası Adalet Divanı da 19 Temmuz 2024 tarihli danışma görüşünde, İsrail’in işgal altındaki Filistin topraklarındaki varlığının hukuka aykırılığına ve bunun doğurduğu yükümlülüklere ilişkin önemli değerlendirmelerde bulunmuştur.
Bu hukuki çerçeve, meselenin yalnızca siyasi görüş ayrılığından ibaret olmadığını gösteriyor. İnsanların mülkiyet hakları, kendi kaderini tayin hakkı, güvenli yaşamı ve zorla yerinden edilmemesi, uluslararası hukukun temel meseleleridir.
Filistinlilerin haklarını savunmak, başka bir halkın yaşam hakkını reddetmek anlamına gelmez. İsrailli sivillerin güvenliği ile Filistinlilerin özgürlük, eşitlik ve kendi geleceklerini belirleme hakkı birbirinin düşmanı değildir. Kalıcı barış, bir tarafın diğer tarafı yok saymasıyla değil, hakların ve sorumlulukların tanınmasıyla kurulabilir.
Ancak barış sözcüğünün anlamını koruması için işgalin, hukuka aykırı yerleşim faaliyetlerinin, sivillere yönelik saldırıların ve zorla yerinden edilmenin sonuçlarıyla yüzleşmek gerekir. İnsanların evlerinden, tarlalarından ve yaşam alanlarından koparılması olağanlaştırılırsa, barış yalnızca kâğıt üzerinde kalan bir kelimeye dönüşür.
Filistinli bir ailenin toprağını korumak istemesi, yalnızca bir mülkiyet meselesi değildir. O aile, çocuklarının geleceğini, geçimini ve geçmişiyle bağını korumaya çalışmaktadır.
Dünya, Filistin meselesine yalnızca dönemsel çatışmalar üzerinden bakmamalıdır. Sorunun tarihsel ve hukuki boyutunu, işgalin etkilerini ve Filistin halkının meşru haklarını da görmelidir.
Adalet olmadan güven, güven olmadan kalıcı barış kurulamaz. Toprağından koparılan insanların hakları güvence altına alınmadan ve uluslararası hukukun gerekleri yerine getirilmeden gerçek bir çözümden söz etmek mümkün değildir.
Filistin’de barışın yolu, bir halkın diğerine boyun eğmesinden değil; işgalin sona erdiği, hakların korunduğu ve insanların kendi yurtlarında özgürce yaşayabildiği bir gelecekten geçer.



























