Nöbetçi Eczaneler
Bursa’da ya da Kocaeli’de bir üretim tesisine yeni makine geldiğinde herkes verimlilikten söz eder. Bu doğru bir hedef. Fakat o makinenin başında çalışan insanın öğrenme zamanı ve güvencesi konuşulmadan dönüşüm tamamlanmış sayılmaz.
Otomotiv ve yan sanayi yıllardır değişime alışık. Şimdi yazılım, veri takibi ve farklı üretim teknikleri aynı vardiyanın içine giriyor. Bir çalışana yıllarca yaptığı işi bir ay içinde başka yöntemle yapmasını söylemek mümkündür. Ona bunu öğrenebileceği koşulları sağlamak ise yöneticilik sınavıdır.
İşletmeler bazen nitelikli çalışan bulamadığından yakınır. Çalışanlar da eğitimin iş saatleri dışında, kendi olanaklarıyla karşılanmasından. İki taraf birbirini dinlemeden kurulan eğitim programı sertifika üretir, beceri üretmez. Programın sorusu “Kaç kişiyi eğittik?” kadar “Eğitimden sonra hangi işi daha güvenli ve iyi yapabiliyorlar?” olmalıdır.
Üstelik dönüşüm yalnızca mühendislerin meselesi değildir. Bakım teknisyeni, kalite kontrol çalışanı, depo personeli ve küçük tedarikçinin ustası da yeni üretim dilini öğrenmek zorunda kalır. Ana sanayinin hızını karşılayamayan küçük işletmeler zincirin dışına itildiğinde bir bölgenin bilgi birikimi de kaybolabilir.
Eğitimi üretimin parçası saymak
Meslek okulları, işletmeler ve yerel yönetimler eğitim için birlikte çalışabilir. Ancak müfredatı yalnızca bugünün açık pozisyonlarına göre kurmak yeterli değildir. Temel dijital okuryazarlık, güvenlik, problem çözme ve yeni beceriyi öğrenme kapasitesi de değerlidir. Çünkü bugün kullanılan sistem birkaç yıl sonra değişebilir.
Çalışanın eğitime ayırdığı zamanı masraf kalemi değil üretimin sürekliliği olarak görmek gerekir. Eğitimin vardiya düzenine, ücretlere ve iş güvenliğine etkisi şeffaf biçimde konuşulmalıdır. Aksi halde teknolojik dönüşüm, çalışan için ilerleme değil yerini kaybetme kaygısı anlamına gelir.
Makine satın almak yatırımın başlangıcıdır. Aynı ciddiyetle insana yatırım yapamayan fabrika ise bir gün çok gelişmiş ekipmanın başında yetiştiremediği insanı arar.
YORUMLAR